Het is onmogelijk om te voelen wat er leeft en wat er om je heen gebeurt  wanneer je nog maar een dreumes bent. Dat is hoe de wereld om ons heen het ziet. Onmogelijk…

En toch waar…

Mijn eerste herinnering is de moord op mijn liefdevolle oom toen ik een dreumes was. De liefde maakte plaats voor verdriet. Er knapte iets bij mijn ouders doordat ze één van hun beste vrienden moesten missen. Ik voelde het verdriet. Het was overweldigend terwijl ik het niet helemaal begreep.

Dat gevoel is er altijd gebleven, gevoelig voor sfeer, stemmingen en de energie van anderen. Soms begreep ik het wel. Soms begreep ik het niet. Altijd voelde ik het.

Ik zie mijn moeder, huilend op de bank… Ze is vaak emotioneel en depressief. Ik voel me verantwoordelijk voor haar. Ik probeer er altijd voor haar te zijn. Haar overal mee te helpen. Ervoor te zorgen dat de sfeer thuis zo goed mogelijk is. Ik wil  mijn ouders blij maken met wat ik doe en wat ik presteer. Ik doe alles om het lieve, zorgzame meisje met een enorm verantwoordelijkheidsgevoel te zijn en te blijven.

Ik lig verdrietig op mijn bed. De huisarts is bij mijn moeder. Ze smeek hem om een spuitje. Ik weet niet wat ze bedoelt, maar ik voel aan alles dat er iets ergs in de lucht hangt. Een onbestemd en zwaar gevoel. De volgende dag is ze weg… Opgenomen. Maandenlang moet ik mijn moeder het grootste deel van de week missen. Even kan ik er niet voor haar zijn.

Ik verlies mezelf in dansen en muziek. Vanaf dat ik een kleuter was heb ik al een platenspeler op mijn kamertje. Urenlang kan ik genieten van muziek. Ik luister en dans in mijn kamertje. Blondie, The Beatles, The Jackson Five, The Rolling Stones, 1o CC en David Bowie. Vooral bij “Heroes” van David Bowie en “Painted black” van The Rolling Stones voel ik zoveel. De rauwheid en de onvolmaaktheid van het leven. Ik voel het en ik kan het aanraken. Het intrigeert mij.

Buiten mijn vertrouwde huis voel ik me anders en vaak voel ik me alleen. Zelfs binnen mijn eigen familie. Het liefst leef ik in mijn eigen droomwereld en in mijn boeken, die ik al mijn hele leven verslind. Ik ben nieuwsgierig naar alles. Die nieuwsgierigheid gaat verder dan wat er in mijn directe omgeving te vinden is. Spiritualiteit, geloof, wie ik nu zelf eigenlijk ben en wie de mensen om mij heen zijn. Mensen die ik vaak niet begrijp, maar wel kan voelen. Ik wil alles kunnen begrijpen, zodat ik grip heb op mijn gevoel. Juist omdat de wereld om mij heen zo ingewikkeld is, lees ik alles wat los en vast zit over wat raakt aan de mensen om mij heen. Het katholicisme, psychologie, drugs, prostitutie. Alles komt voorbij. Geen onderwerpen voor een kind, maar ik word er door nieuwsgierigheid naartoe getrokken.

Ik ben nu volwassen en ik voel de druk op mijn schouders. De rechtenstudie met bijbehorende hoge verwachtingen eisen hun tol. Mijn leven ziet er perfect uit. Een mooie carriere, een leuke man, drie beeldige kinderen, een mooi vrijstaand huis met zwembad in de tuin en 2 auto’s op de oprit, geweldige vakanties met mijn gezin en een fijn sociaal leven. Ondertussen voel ik me doodongelukkig. Ik voel me als een woestijnrat in een tredmolen. Ik ren steeds harder zonder dat ik ergens lijk te komen. Ik ben moe. Doodmoe. Ik verlang naar rust. Naar niks. Naar een leven zonder verplichtingen. Naar tijd met mijzelf.

De diagnose slaat in als een bom. Borstkanker.

 ‘Het is toch niet wat we hoopten. Het is nog niet klaar.’ hoor ik de oncologisch chirurg zeggen. Ik kan niet meer nadenken. Ik voel alleen maar angst. Hoe kan dit? Hoe ga ik dit doen? Hoe ga ik dit mijn meisjes vertellen? De chirurg roept de verpleegkundige erbij en vertrekt. Ik kan alleen maar huilen. Daarna loop ik naar buiten. Ik zet de knop om. Ik moet door. Mama wordt beter en alles komt goed.

Na mijn borstamputatie en borstreconstructie besluit ik de juridische dienstverlening los te laten. Iets te gaan doen waarmee ik echt iets goeds kan doen. Ik wil uit de kille geldmachine. Ondertussen steek ik nog steeds de kop in het zand. Een narcistische affaire met een nieuwe collega is nodig om te kunnen voelen dat ik ook op andere gebieden ver verwijderd ben geraakt van wat ik belangrijk vind. Dat inzicht komt pas als de affaire eindigt en ik depressief achterblijf. Ontdaan van de laatste restjes zelfvertrouwen en zelfliefde. Ik stop met eten. Ik wil dood. Ik wil de pijn niet meer voelen. Ik voel dat leven voor mij geen zin meer heeft. Ik voel dat het voor iedereen beter is als ik er niet meer ben.

Temidden van de smeulende resten van wat ooit mijn leven was, mocht ik opnieuw gaan leren opstaan en leven.

Vanaf dat dieptepunt begint de reis terug naar boven. De reis terug naar mijzelf. Ik heb geleerd weer te gaan voelen. Echt te gaan voelen. En naar mijn gevoel te luisteren. Mijn gevoel serieus te nemen. Het niet opzij te schuiven om anderen een goed gevoel te geven, te ontzien. Ik leerde mijn gevoel te delen. Niet pas in hoge emotie, maar als ik het voel. Ik leerde wat ik eigenlijk echt fijn vind. Vinyasa yoga, meditatie, spiritualiteit, paardrijden, koken, schilderen, lezen, schrijven, wandelen in het bos. Ik kan me weer verliezen in muziek en dans.  Ik ging weer voor mezelf zorgen. Ik vond eindelijk balans in in- en ontspanning. Ik leerde mijn talloze kwaliteiten te zien en te voelen en te omarmen. Ik leerde mijn eigenheid niet te zien als iets dat mij raar maakt. Mijn eigenheid die me jarenlang het gevoel gaf dat ik anders ben, zie ik nu als een kracht. Ik omarm mijn eigenheid. Mijn gevoeligheid. Ik heb geleerd mijn gevoeligheid niet meer te verstoppen achter een eeuwige lach en glazen wijn. Ik heb geleerd mijn borstkanker een plek te geven. Ik voel me weer vrouwelijk en mooi, juist dankzij alle littekens die ik heb. Ze herinneren me aan de lange reis die ik heb afgelegd. Een reis naar mijzelf. Ik kan nu zeggen dat ik dankbaar ben voor alle dalen en dieptepunten. Ik heb ervan geleerd, ik ben gegroeid, ik heb mezelf weer gevonden, ik ben IK geworden.

Wat je over mij moet weten.

  • Ik voel al wat jij voelt voordat jij weet dat je iets voelt…
  • Ik kan goed luisteren en leg razendsnel verbanden tussen wat er wordt gezegd en wat ik voel.
  • Ik leef vanuit liefde. Mijn liefdevolle benadering en zorgzaamheid geven jou de warmte en veiligheid om te voelen, te helen en te groeien.
  • Ik neem jou mee in mijn enthousiasme en hoge levensenergie. Mijn liefde voor het leven. Zodat jij volledig in jouw kracht kan komen te staan.

Mijn visie.

Veel vrouwen leven hun leven volgens de verwachtingen van anderen en worden geleid door hun pijnen en angsten. Ze zijn uit verbinding geraakt met zichzelf, hun gevoel, hun verlangens en behoeftes en hun vrouwelijkheid. Ze vluchten in werk, (destructieve) relaties, seks, drank en sociale verplichtingen. Hierdoor ervaren ze geen zelfliefde, vrijheid, zelfvertrouwen, balans en vrouwelijke energie. Ze manifesteren vanuit hun angst om te zijn wie ze willen zijn. Hierdoor manifesteren ze precies datgene dat ze niet willen manifesteren.

Het loslaten van beperkende overtuigingen en oordelen over zichzelf, hun leven, hun relaties en wat ze kunnen en mogen bereiken en het toelaten van hun gevoel, verlangens en behoeftes zorgt voor verbinding met hun eigen, authentieke ik. Vanuit hun eigen, authentieke ik kunnen ze zich weer verbinden met een leven zonder oordeel en in zelfliefde, balans, kracht, vrijheid en vrouwelijkheid. Vanuit vertrouwen gaan ze aantrekken wat ze werkelijk zelf willen bereiken. Stralend en geliefd volgen ze dan hun eigen pad.

Als je me zou kennen zou je weten dat:

  • Ik een echt paardenmeisje ben.
  • Ik het niet kan laten alle dieren die ik tegenkom een knuffel te geven.
  • Ik mijn hele leven al een wereldverbeteraar ben.
  • Ik altijd out of the box denk en borrel van nieuwe ideeen.
  • Mijn rol als hockeymoeder perfect bij mij past. Vooral als ik op zaterdagochtend de meiden van mijn team mag coachen.
  • Mijn drie dochters mijn grootste trots en mijn mooiste spiegels zijn.
  • Amsterdam de stad is waar ik thuis kom, zonder er een huis te hebben.
  • Ik het gelukkigst ben als ik dierbare familie en vrienden zie genieten van wat ik voor hen heb gekookt.
  • Hummus mijn ultieme comfort food is. Zelfgemaakte natuurlijk.
  • Ik altijd muziek luister en er regelmatig muziek van Pink uit mijn jaszak komt.
  • Mijn favoriete quote is: I believe in pink. I believe that laughing is the best calorie burner. I believe in kissing, kissing a lot. I believe in being strong when everything seems to be going wrong. I believe that happy girls are the prettiest girls. I believe that tomorrow is another day and I believe in miracles – Audrey Hepburn.